Wachten op De Revolutie

De lente laat haar eerste stralen schijnen
En al des ochtends in de koude wind
Zijn het de marktkramers die men al vindt
Als trotse koningen op alle pleinen

En mooi geschikt op eindeloze lijnen
Is ieder man een opgewonden kind
Het is de werklust die hen allen bindt
Tot één hetzelfde ras van de kwatrijnen


Maar lang zal het niet blijven duren
De revolutie steekt van wal
En weinig valt nog bij te sturen

Want dra geen hoeve meer, geen stal
Maar vier geïsoleerde muren
Een revolutionaire val

Wachten op De Slaap

Reeds twee uur lig ik te proberen

Al heb ik er het gissen naar

Wanneer U komt met Uw gebaar

Dat wachten kan mij zo frustreren

Als U het mij nu eens zou leren

Dan bent U met uw werk hier klaar

Zò maakt U pas mijn dromen waar

Mevrouw, komt U mij het toch ...

En plots vallen mijn ogen open

Door zon en ochtendspitsverkeer

Mijn wachttijd was dus net verlopen

Hoe doet U dat toch keer op keer?

Een einde maken aan dat hopen

U komt vanavond toch wel weer?

Wachten op een fatsoenlijke politieke economie

Het economisch vlak begint te hellen
En met de middelen in uw bezit
Verzekert u een onvoelbare rit
Terwijl echt niemand zoiets kan voorspellen

Een keuze zonder burgerlijke rellen
(En liefst één waar u comfortabel zit)
Die houdt het blad 'hervormingen' best wit
En laat de dagen rustig verder tellen


Hoe moeilijk politiek ook wordt geprezen
De werk'lijkheid is heel wat minder vaag:
Geen wetenschap zolang niets is bewezen

Maar antwoord nog heel even op mijn vraag
Zonder het van uw blaadje af te lezen
"Draagt u die verantwoordelijkheid graag?"

Wachten op De Zon

Zo ver van alle aardse randen
Komt er een einde aan de nacht
Ik heb er acht uur op gewacht
Laat Zij nu zestien uren branden

Ik dek mijn ogen met mijn handen
En laat me opgaan in haar macht
Toch voel ik alle zonnepracht
Als stralen op mijn lichaam landen


En plots is alle poëzie verloren
De fysica schiet schoonheid naar de maan
En droge kennis dringt zich weer naar voren

Ik zie protonen die in fusie gaan
En licht door kwantumtunneling geboren
Raakt nu als fotonflux mijn handen aan

Wachten op De Tijd

Driehonderdvierenzestig dagen

Kom ik steeds dichter in de buurt

Ik weet perfect hoe lang het duurt

En toch lijkt alles te vertragen

"Mijnheer De Tijd, mag ik U vragen

Nu U mij ongestraft begluurt

Laat mij het zijn die U bestuurt

En nooit meer zal ik komen klagen"

Nog voor het einde van die zin

Zie ik de grote wijzer keren

Tegen de wijzerrichting in

"Hoe durft ge maar te pretenderen?

Wacht gij maar weer van het begin

Die tijd zal u manieren leren!"

Robin wacht: een toelichting

Geachte lezer

Zoals de titel doet vermoeden, wacht ik heel wat af. En terwijl ik wacht, kan ik mij maar beter zinvol bezig houden. Vanaf heden start er dus een nieuwe reeks van sonnetten, waarin ik wacht op De Tijd, De Zon en andere groten der aarde. Voor de leken eventjes op een rijtje wat een sonnet weer is:
- 14 regels: abba abba cdc dcd
- 4, 5 of 6 jambes per regel (lees ze als jambes!)
- volta of inhoudelijke wending, vaak tussen regel 8 en 9

U hoeft daarom nog niet te wachten: het eerste sonnet volgt nu al!