Brieven III

Aan Toon
De vissenogen zijn goed deze tijd van het jaar. De boomschors daarentegen...




Aan Kevin
Leegte kan slechts worden opgevuld door materie. Bedankt.




Aan Tine
Tine!




Aan Bram
Hebt gij nog een reservesleutel van de achterdeur? Ik ben de mijne kwijt.




Aan Jordy
Hij die naar boven kijkt, ontdekt de ware kracht van wiskunde.

Brieven II

Aan Simona Tarnutzer
Wat ik hoopte dat een zorgeloos en rustig bestaan weg van jou zou worden, mondt uit in een hel van verlangen. Je zachte stem teistert mijn dromen om mijn neus telkens opnieuw op hetzelfde pijnlijke feit te drukken: dat ik je nooit ooit meer zal kunnen terugzien.




Aan Jasper
Sorry, Jasper, ík was het die uw dweghamsters had opgegeten. Echt sorry, vertel het alsjeblieft niet aan Jezus.




Aan ma en pa
Ben even naar de stad, geld stelen om drugs mee te kunnen betalen.
Tot straks!




Aan de mannen die vorige dinsdag het gft-afval kwamen ophalen
Dankuwel!




Aan Adolf Hitler
Ik had dat toch niet gedaan als ik van u was. In plaats van gewoon eens rustig aan de mensen te vertellen wat er op uwe lever lag.

Brieven I

In tijden van het alom gebruik van razend snelle telecommunicatieve middelen (waar u momenteel ook gebruik van maakt) is er steeds minder aandacht voor het oude geschreven, weliswaar ook telecommunicatieve, woord. De brief verdwijnt langzaam maar zeker uit ons leven. Vertel op, Robin! probeert dit onvermijdelijke einde zo lang mogelijk te rekken. Brieven in maximaal twee zinnen!


Aan Simona Tarnutzer
Slechts enkele keren mocht ik je fluweelzachte stem aanhoren en hoewel we elkaar nooit meer terug zien na vandaag, zal ook op duizend kilometers afstand de herinnering daaraan mijn hart sneller doen slaan.




Aan Rudy
Ge weet, Rudy, dat ik u altijd al nen toffen heb gevonden, maar spotten met de twaalfvingerige darm is iets wat ge gewoon niet doet. Onze vriendschap eindigt hier.




Aan de eerste de beste bereidwillige persoon
S.O.S.




Aan mijn baas
Ik kan vandaag niet komen werken wegens hoofdpijn aan mijn appendix en mijn pasgeboren dochter die haar postnatale depressie doormaakt. En mijn bus was te laat.




Aan Linda
Bedankt om zo'n keitoffe persoon te zijn. 

De Wereld is een smeerlap

   Als De Wereld hier zou langskomen in menselijke gedaante, zouden er velen onder ons hem als een god beschouwen. Anderen zouden hem nieuwsgierig vragen stellen over zijn oorsprong, waaruit hij bestaat en wat er van hem zal worden. Als De Wereld voor mij zou staan in menselijke vorm zou ik hem gewoon een stamp in zijn buik verkopen. Vijfentachtig jaren lang heeft hij mij gekweld met zijn eindigheid en beperktheid, maar nog het meest van al met zijn onverschilligheid.
   Ik heb vele keuzes gekend in mijn leven. Pijnlijke keuzes soms. Keuzes die niet alleen mijn, maar ook het leven van anderen volledig in de war konden sturen. Waar was hij verdomme altijd om mij een keuze aan te duiden? A of B, 1 of 2; dat was genoeg geweest. Maar neen, de rotzak die ik De Wereld noem, keek onverschillig toe hoe ik mijn dagen twijfelend doorbracht op zoek naar de juiste keuze, die toch nooit bestond.
   Nu heb ik dit leven bijna achter de rug en in die vreselijk lange dagen die ik tegenwoordig in mijn zetel doorbreng heb ik één keuze zelf kunnen maken: dat ik wil doodgaan. Eén keer is het me gelukt te wikken en te wegen om uiteindelijk te besluiten dat dit de beste keuze was. Maar deze keer had De Wereld al gekozen. Nu zit hij er nog steeds, met zijn onverschillige blik deze keer meer op zijn horloge dan op mij gericht. Liever dan mij mijn enige keuze te gunnen, laat hij mij door mijn lichamelijke aftakeling nog een tijdje in een zetel zitten nadenken. Het is een smeerlap.