Een generatiekloof

     A: Weet ge wat alles om ons heen zo mooi maakt? Hoe uit een of enkele simpele oerprincipes een geweldig complex en goed functionerend geheel kan voortvloeien. Denk aan brood, dat van vier ingrediënten een meesterwerk van smaak maakt of aan het heelal, dat uit enkele krachten en een handvol elementaire deeltjes een hele wereld sticht. Zo is er ook het leven, dat enkel door de wil van genen om te blijven voortbestaan een geweldig arsenaal aan levensvormen klaarspeelt. Een genetische code wil blijven bestaan en vormt capsules rond zicht die we dan cellen, planten of dieren noemen. Enkel de capsules die het best zijn aangepast, overleven en muteren tot betere capsules. Zo is ook de mens niet meer dan een geavanceerde capsule van eigen energieverdeling, skelet, zenuwstelsel en een sterk ontwikkelend brein. Een brein dat een hele cultuur...
     B: Wow, wacht eens even, ma. Gij zegt dat mensen niet meer dan capsules zijn?
     A: Het is deprimerend om te horen, maar het is de harde waarheid: we zijn niet meer dan een tijdelijke soort in de evolutie, een onderdaan van onze genen.
     B: Laat uw genen u maar regelen, dan regel ik mijzelf wel. Ge moogt vertellen wat ge wilt, maar ik vind het belachelijk als ge zegt dat mensen niets meer zijn dan een stel beesten. Uw eigen dochter is voor u dus evenveel waard als een mier?
     A: Ah neen, want gij draagt 1/2 van mijn genen en zijt mij dus evolutionair meer genegen dan...
     B: Dus ge ziet mij alleen maar graag omdat ik de helft van uw genen heb?!
     A: Maar neen. Evolutie heeft ervoor gezorgd dat ik u graag zou zien zodat onze genen zouden overleven. Daarom ken ik het gevoel van liefde voor u.
     C: Nu gaat ge toch ietske te ver met uwe wetenschap, oma. Zoiets zegt ge niet tegen mama. Het is uw bloedeigen dochter! Ge ziet haar graag omdat Jezus ons geleerd heeft familie lief te hebben. God schiep een liefdedragende mens.
     A: Ach meisje, toen ik ook nog achttien was, geloofde ik misschien nog in God en Jezus. Dat verzinsel dat de angstige mens antwoorden op hun levensvragen heeft gegeven is ondertussen door hedendaagse kennis voorbijgestreefd.
     B: Ma, geloof in wat ge wilt, maar zeg zoiets niet waar mijn dochter bij is.
     C: Ach God, vergeef mijn oma. Ze bedoelt het allemaal niet zo.
     A: Doe de groeten aan Hem, kind, en zeg dat ik die mensencapsules werkelijk zijn beste uitvinding vond!

Brood

Lezers!

De langste tijd dat ik ooit over een blogbericht heb moeten piekeren, is hetgeen dat u nu leest. De schoonheid van brood heeft mij al enkele maanden in de ban, maar het schrijven van een ietwat fatsoenlijk ogend bericht hierover leek niet te lukken. Een sonnet, daar was ik mee begonnen, maar de eenvoud en kracht van brood viel niet te verenigen met de complexiteit en nuance van een sonnet. Het in een simpele tekst gieten (zoals ik u hoor denken) is ook geen gemakkelijke klus; wat brood voor mij is, valt zo moeilijk in woorden uit te drukken. Neen, het gaat niet om emoties of een innerlijke band (wat clichématig ook niet in woorden valt uit te drukken), maar om de harde waarheid dat brood het beste goedje is dat er bestaat!

Met meel als een ontkiemend zaadje, gist als een voedingsbodem, water als water en zout als zonlicht kunnen vier basisingrediënten uitgroeien tot het prachtige bloempje dat wij brood noemen. Vier simpele ingrediënten, enkel afhankelijk van de genetische samenstelling van het ontkiemende zaadje, vormen samen de reden dat God ons op aarde heeft laten komen. Duizenden jaren lang was de mens gek van dit voedsel: het werd overal gebakken en men at het twee maal per dag. Van alle maaltijden is het enkel het brood dat het tot het heden heeft gemaakt. De reden hiervoor is uiteraard dat het het beste goedje is dat er bestaat.

Maar ach, tijden zijn veranderd. Op sommige enkelingen na is er niemand die nu nog het genot van puur vers brood beleven kan. De duivel fluisterde zovelen toe om het brood in stukken te snijden en te bedekken met vettig, suikerrijk of sterk smakend spul dat de oorspronkelijke smaak van brood in de weg ruimt. Het brood werd slechts een verdunning van hetgeen erop kwam te liggen. Het brood, het is zo eenvoudig en het is kneedbaar naar wat men maar wil. Maar smeer er alsjeblieft niets op, het brood is toch al het beste goedje dat er bestaat!

Rudy Rechthoek

Tegenwoordig is er niemand in een Westers land die nog nooit van tekenfilmfiguren als Mickey Mouse of Bugs Bunny heeft gehoord. Inmiddels alom populaire en gecommercialiseerde Disney-figuren en Looney Tunes zijn nochtans ook ooit klein moeten beginnen voor ze internationaal doorbraken. Zo'n opgestarte groep tekenfilmfiguren kan er een zijn met geluk of een met ongeluk. Jammer genoeg kennen we alleen die figuurtjes die uit de eerste groep komen. Een tekenfilmfiguurtje dat bijvoorbeeld altijd vergeten wordt bij het opsommen van de grote namen is Rudy Rechthoek als frontman van de leutige bende de Geogabbers. Vanaf de jaren 60 werd er nergens meer over deze gekke rechthoek gesproken, die nochtans grote faam kende in de jaren ervoor. Gelukkig brengt Vertel op, Robin! deze jongen weer even in de hoofden van leergierige lezers als u. En waarmee anders dan met Wikipedia?



Rudy Rechthoek is een oorspronkelijk Vlaams animatiefiguurtje dat werd bedacht door Jozef (Jos) Ruyters. Hij maakte zijn debuut in het filmpje Herrie in huis dat in Vlaanderen uitkwam in 1948. Het was het frontpersonage van de Geogabbers Bekend werd hij met catchphrases als "ja lap, dat ontbrak er nu nog aan" en "sapperdepitjes, mijn broek staat weer in brand".

Geschiedenis

Na de opkomst van Disney- en andere tekenfilms in het buitenland was Vlaanderen enthousiast over hun eerste eigen figuurtjes. Rudy de Rechthoek vormde samen met de klunzige Tom Trapezium en de oliedomme Dirk Driehoek een koddig trio waarin Rudy de hoofdrol speelde. In 1952 waren zo'n dertig afleveringen uitgekomen in Vlaanderen toen Jozef Ruyters toestemde de filmpjes naar het Engels te laten vertalen zodat the adventures of Rectangle Roger reeds een jaar later werd uitgezonden in zowel het Verenigd Koninkrijk als in de VS. Echter, de populariteit in eigen land nam vanaf diezelfde tijd weer af. Ruyters koos ervoor de Geogabbers uit te breiden door enkele personages toe te voegen. Zo ontstonden Pjotr Parallellogram, Karl Kegel en Vladimir Vierkant. Niet expliciet voorkomend in de filmpjes, maar voor volwassenen duidelijk te zien was de communistische gedachtegang van deze nieuwe figuren. Rudy Rechthoek werd volgens velen subtiel kapitalistischer afgeschilderd en was de dupe op het einde van vele van deze nieuwe afleveringen. De nieuwe figuurtjes overwonnen dan. De populariteit nam de jaren hierna overal af en de filmpjes werden in de VS zelfs in 1955 verboden. Ruyters stopte vanaf met het maken van tekenfilms en Rudy Rechthoek raakte zo in vergetelheid.

Er werd gezegd dat Ruyters van voor af aan had gepland om deze Geogabbers enkel te ontwerpen om kinderen te overtuigen van zijn marxistische ideeën. Hij zou eerst populariteit gewonnen willen hebben door oorspronkelijk Disney-achtige figuurtjes te ontwerpen en deze stilaan te laten evolueren naar de communistische figuurtjes die het Westen onderbewust moesten 'genezen' van het kapitalisme.

Trivia

Tom Trapezium was correct gezien een vijfhoek met twee evenwijdige zijden.