Zo ver van alle aardse randen
Komt er een einde aan de nacht
Ik heb er acht uur op gewacht
Laat Zij nu zestien uren branden
Ik dek mijn ogen met mijn handen
En laat me opgaan in haar macht
Toch voel ik alle zonnepracht
Als stralen op mijn lichaam landen
En plots is alle poëzie verloren
De fysica schiet schoonheid naar de maan
En droge kennis dringt zich weer naar voren
Ik zie protonen die in fusie gaan
En licht door kwantumtunneling geboren
Raakt nu als fotonflux mijn handen aan
Al maakt de analytische geest de romantische zijde van ons beeld van de zon kapot. Toch zorgt kennis ook voor een tweede manier van waardering. Na de pracht van de zon haar warmte en licht te erkennen, kan ook haar werking worden gewaardeerd. Danku Robin, om het wachten leuk te maken!
BeantwoordenVerwijderen