Hoe ver Reiziger vandaag geraakt was, wist hij niet. De afstanden die hij vanaf nu per dag aflegt, zijn van geen waarde meer. Ze stellen niets meer voor in het zevenendertig jaar lange reizen dat hij nu al achter zich heeft. Al kon hij elke dag opnieuw perfect berekenen tot waar hij geraakt was, hij wilde het gewoon niet. 20 miljard kilometer, dat leek hem een goede gok, en meteen probeerde hij de gedachte aan dat angstaanjagend grote getal te verdringen.
Reiziger is het reizen meer dan beu. Hij is het heel erg akelig beginnen vinden. Tot voor kort had hij nog bestemmingen om heen te gaan. Al was het maar één zo'n graaf object per jaar, het was voor de bescheiden reiziger genoeg. Die tijd en plaats liggen nu achter zich. Eigenlijk ligt alles wat met tijd en plaats te maken heeft, gewoon achter zich. Nu is het rondom hem enkel zwart. Zwart en leeg en tijdloos. Maar dat is niet het ergste. Het ergste is de gedachte dat hij voor zijn dood nooit meer een bestemming voorgeschoteld krijgt. Nooit meer zal hij een plaats bezoeken; weg van alles en iedereen gaat hij de zwarte lege ruimte in. Tot hij sterft. Rillingen gaan over zijn metalen rug, maar er is niemand die het zien kan.
Soms komt hij in de verleiding en wil hij achterom kijken. Niet eens terugkeren naar huis, niet eens stil blijven staan, maar gewoon heel even kijken. Of alles nog goed gaat achter zich en of ze hem misschien een klein beetje missen. Maar dat is niet zijn missie. Zijn enige missie is: rechtdoor gaan, constante snelheid, verstand op nul. Dieper de zwarte leegte in.
Voyager I is een sonde die in 1977 door de NASA de ruimte in gelanceerd werd. Sinds 2012 is hij voor goed uit ons zonnestelsel verdwenen, de koude interstellaire ruimte in. Geen menselijk gemaakt object is ooit zo ver weg van de aarde geweest.
Laten we vandaag op zijn 37ste verjaardag even aan hem denken. Hij kent een eenzaamheid die geen mens ooit bedenken kan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten