Mooie tijden waren het eigenlijk. We hadden eten, we hadden het warm 's nachts en onze vrienden en familie waren altijd in de buurt. Dat zeg ik natuurlijk achteraf, nu ik ook de andere kant van het land hebt gezien. Dan kleurt het verleden roze en is zelfs een vrijheid van armoede beter dan wat ik nu meemaak. Maar het was een goede tijd. Ik was zelfs verliefd geworden, verliefd op het meisje dat altijd een rode jurk droeg. Die ene avond zou ik naar haar caravan gaan, maar ik ben er niet geraakt. Want ineens stonden ze er, de mensen in de zwarte uniformen; ze kwamen ons halen. Ze waren met ongeveer tien, al was er maar één die sprak. Instructies waren het, geen uitleg. Iedereen moest de trein op, iedereen van ons. Wie tegenstribbelde, ging eraan.
Heel even vond ik het spannend. Er gebeurde wat en ik was nieuwsgierig. Mijn nonkel nam die vreugde weg met wat hij toen vertelde. We zouden naar een plaats gaan waar joden, gehandicapten en andere zigeuners zaten. Ze wilden ons daar verzamelen omdat de maatschappij ons niet meer wenste. Wat we er gingen doen en hoe lang we er zouden blijven, wist hij niet.
Nu zit ik hier, in een donkere, krappe kamer met dikke muren. Er zitten zo'n vijftig mensen in de kamer waarvan ik er vijf ken. Maar veel maakt het niet uit: over een minuut zijn we allemaal dood. Dat hebben ze mij verteld. Na een wekenlang verblijf in een kamp moesten we plots met ons allen in een kamer gaan zitten en vertelden ze ons dat we dood gingen. Klare instructies waren het, geen uitleg.
Ik hoor een klik en enkelen in de kamer beginnen te jammeren, anderen te huilen. Ik denk nog even aan vroeger en aan het meisje met de rode jurk. Een traan van onmacht rolt over mijn wang naar beneden. Mijn hart bonkt van zuivere angst. Er klinkt nu een tweede klik en meteen erna volgt het geluid van gas dat naar binnen gespoten wordt. Ik zie alleen niets gebeuren. Het zal meteen wel be... Nu voel ik mij wat slapper worden. Ik word duizelig en voor zover mijn ogen het nog toestaan zie ik anderen flauwvallen. Er is een stem die mijn naam roept. Geen beelden meer. Ik val. Ik ben dood.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten