Al wie in het lager onderwijs schoontjes heeft geleerd dat het alfabet in te delen is in klinkers en medeklinkers, moet ervoor openstaan om die klinkklare onzin gedag te zeggen bij het lezen van dit stukje tekst over de H. Deze letter is in mijn ogen namelijk niets meer dan een geforceerde uitademing, het uitbrengen van geluid na een gedane inspanning.
Bij het uitspreken van de H is er van een klank amper sprake. Niet eens zo abnormaal, zij het niet dat men de mond niet eens hoeft te vervormen bij het uitbrengen van de H. Dit geeft de H zijn onverschillige en ijle karakter. Het spijt me dit te zeggen, maar ik heb moeite de H een volwaardige medeklinker te noemen.
Zoals u zich vast nog wel zult herinneren, is C de grote liefde van H. In de reeds besproken CH-klank is het dan ook dat de H tot zijn (enige) recht komt. Op zich stelt de letter weinig voor, maar het is in deze klank dat C zijn invloed op H laat gelden en er uit deze liefde een zachte, sussende klank uit voortvloeit. Maar begrijp me niet verkeerd: nog steeds is de H in mijn ogen de domste der letters.
H, laat uw volledig onverschillige persoonlijkheid de woorden kleuren tot wat ze tot nu nog steeds zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten