"Zo vanzelfsprekend als een vis die op het droge spartelt, weer zijn weg naar het nat vindt, zo vanzelfsprekend is ook de letter I." Een akelig vergezochte analogie, denkt u? Helemaal mee eens, maar telkens ik aan de I dacht, kwam het beeld van een op het land spartelende vis in mij naar boven. Excuses hiervoor.
Paraat, duidelijk en vanzelfsprekend; dat is de I zowat samengevat. En meer woorden maak ik aan zijn eenvoudige karakter niet vuil. Merkt u alleen even op dat de I zoals u die hier leest wel degelijk een kort, simpel staafje is. In sommige lettertypes staat deze hoofdletter I met steepjes onder- en bovenaan. Compleet belachelijk natuurlijk, aangezien dit de schoonheid van eenvoud bij dit lettertje meteen wegneemt. Dat hij in kleine letter een puntje krijgt, kan enigszins in zijn karakter passen, maar die horizontale streepjes zijn werkelijk verfoeilijk!
I, altijd klaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten