Het is vrijdag 9 mei 2014 om 21u00 en de verhitte discussie over geld en politiek wordt alleen maar verhittener. Claire huilt harder en Alain en Mia worden bozer. Beiden verwijten elkaar dat ze niet consequent zijn en beiden vinden van elkaar dat ze voor dit voorval moeten opdraaien. Tom is de verliefde blik van zijn nichtje in zijn ooghoek helemaal vergeten. Zijn blik is strak op de ruzie gericht, zijn gedachten op zijn moeder. Hoe kon ze hier nu zo ongelofelijk hard de bitch uithangen? Hoe kon politiek of het gelijk krijgen nu zo veel belangrijker zijn dan eerlijk te zijn tegen haar bloedeigen broer. Zijn moeder kon maar al te goed opdraaien voor een flink deel van het geld. En ze zou het verdomme mogen doen. Alleen blijft ze consequent verzwijgen wat er drie jaren geleden gebeurd is.
Terwijl Tom aan die tijd terugdenkt, neemt de discussie rustig de tijd om te gaan liggen. De storm verzwakt en wordt geniepiger. Het waait niet meer; ze zitten in het oog van de orkaan. Mia was met een feit gekomen waar Alain nog niet bij had stilgestaan: Joël is een werkende man die al zijn hele leven bij hun moeder woont. Hij heeft nooit huur moeten betalen en geeft zelden iets uit. Waarom zouden Alain, in financiële problemen, of Mia, een alleenstaande moeder, voor het geld moeten opdraaien als Joël zonder twijfel een flinke spaarrekening had waarvan best 350 000 euro af kon? Alain, Mia en Claire grijnzen alle drie in de richting van Joël. Met een stem gemaakt van het zuiverste venijn en een vleugje onschuldigheid spreekt Mia haar broer toe: "Joël, lieve broer, sorry dat we zo'n ruzie maakten. We moeten elkaar niet tegenspreken, maar samen tot de beste oplossing komen." "Mia heeft gelijk," gaat Alain verder, "laat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen."
Tom ziet hoe zijn favoriete nonkel opeens in het gedrang komt, hoe zijn achterbakse broer en zus hem intimiderend toespreken. Het maakt hem woedend. Hij kan dit niet langer aanzien en springt protesterend recht. In de eerste plaats omdat Joël dit alles niet verdient: een zus die tegen hem liegt en het alleen moeten opdraaien voor de daden van zijn vader. In de tweede plaats omdat hij de enige drager van bezwaarlijke informatie over hem en Lisa maar beter goed kan verzorgen. Dat is egoïstisch van hem, maar het is verdorie belangrijk. "Godverdomme, ma, stop daar eens mee!" roept hij door de hele huiskamer uit. Mia's hoofd draait zich naar haar enige zoon. Haar gelaatsuitdrukking gaat van verbaasd naar kwaad. Probeerde Tom daar zo-even haar plannetje te stoppen? Ze kijkt hem diep in zijn ogen. Het antwoord krijgt ze in een gezichtsuitdrukking: "ja, moeder, want nu is het mijn beurt".
Mia wordt angstig en steekt ook Paula aan. Tom ziet de twee vrouwen naar elkaar kijken. Ze durven allebei niets te zeggen, uit angst om nog meer risico te lopen. Deze keer is hij het die een grijns van venijn opzet. "Stop met zo schijnheilig te doen, ma. Vertel ze toch eens eindelijk dat ge dit al allemaal wist. Ge wist dat opa gokte, dat hij om veel geld speelde. Ge wist zelfs dat hij van Paula geleend had. Meer zelfs, Paula heeft het u zelf verteld." Alle ogen zijn op Tom gericht en hij houdt van de aandacht. Zo veel zelfs, dat hij ze allemaal nog heel eventjes laat wachten en rustig hun expressies bestudeert. Lutgarde, Joël, Alain, Claire, Lisa; ze hangen allemaal aan zijn lippen. Mia kan nog steeds geen geluid uitbrengen. En Paula evenmin. De bejaarde kruidkundige die anders zo veel weet te zeggen, kan enkel beven van de schrik. Het lijkt wel een moederloze chihuahua. Tom moet glimlachen. Chihuahua, die vond hij goed gevonden. "En hoe komt het toch dat mama dat te weten kwam? En waarom moest ze het dan zo nodig verzwijgen? Omdat tante Paula zelf ook gokte natuurlijk! Zij en opa waren een heus team. Een team dat samen bakken vol geld verdiende. Is het niet, tante Paula?" Moederloos en baasjesloos. Ze ziet er zo zielig uit. "Toen jullie nog massa's geld verdienden, kwam 350 000 euro nog niet zo nauw. Genoeg geld om een villaatje te huren in de Ardennen en om een lichte alcoholverslaving te kunnen betalen. Maar ook genoeg om mama wat zwijggeld toe te stoppen toen ze er toevallig ..."
"Stop! Het is genoeg zo!" Paula schreeuwt zo luid ze kan om de verwijtende woordentirade van haar neefje te stoppen. Even is het heel stil. Niemand weet wat van de situatie te denken. Ogen gaan van Paula naar Tom naar Mia en weer naar Paula. Na een halve minuut van pure stilte, laat de oude biologe haar hoofd hangen en begint haar schuld te bekennen. Aankijken doet ze niet, dat durft ze nu even niet. Er volgen woorden van spijt en vergeving. Ze biecht op dat het waar is wat Tom zei. Ze zegt dat, toen het eenmaal echt uit de hand begon te lopen, haar broer heeft proberen te overtuigen ermee te stoppen. Ze zegt dat ze altijd geprobeerd heeft het beste te doen. Ze zegt zo veel, maar niemand luistert nog aandachtig. Iedereen probeert te bekomen van de woorden van Tom.
Het is Claire die de sociale impasse doorbreekt: zij staat rustig recht en neemt haar autosleutels op. "Ik kan niet langer in zo'n vals gezelschap verblijven. Sorry Joël, sorry Lut, maar ik kan hier niemand meer vertrouwen. Wij zijn ervan door. Los uw vervelende probleempjes maar op onder zij die het kunnen betalen." Alain twijfelt geen seconde en voegt zich achter haar, klaar om te vertrekken. "Lisa, Maarten, kom jongens. We gaan ..." Verder kwam Alain niet. Tijdens het uitspreken van zijn zin draaide zijn hoofd zich naar de zetel waar Maarten in was gaan zitten. Daar is geen Maarten meer, maar enkel nog een nat betraande brief. In alle paniek loopt hij aan de brief voorbij, recht naar de inkomhal. Net wat hij vreesde: de voordeur staat open, Maarten is weg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten