"Dat is nu toch echt even niet prioritair, Claire."
"Dus ge blijft hier de egoïst uithangen? Net als die leugenachtige Mia? Ik ben vandaag ontslagen, Joël. Alain werkt halftijds, Lisa gaat naar de univer ..."
"Claire, alsjeblieft! We zullen er straks of een andere keer wel als volwassen mensen over spreken. Let nu maar op de weg, dan let ik op of ik hem nergens kan vinden."
Op zoek naar een vermiste Maarten Claessen, lijken Claire en Joël de eerdere ruzie van het familiefeest meegenomen te hebben tot in de auto. Ze rijden nu een kwartier lang rond, zonder enig spoor van de weggelopen jongen. Claire weet maar al te goed dat het gedoe om het geld nu niet veel uitmaakt, maar de angst om haar weggelopen zoon maakt haar helemaal overstuur. Waarom is hij toch weggelopen? En waar kan hij nu zo vlug al zijn? In de brief was er geen aanwijzing te vinden waar hij uithing, dat had Alain via de telefoon al bevestigd.
Het duurt een kwartier langer eer ze bij het niet afbetaalde huis van Claire en Alain aankomen in de hoop Maarten daar te vinden. Claire kan haar ogen even niet geloven. Er is binnen licht aan en door een ingeslagen ruit klinken vanuit hun huis verwoestende geluiden. Een seconde moet Claire denken dat er inbrekers in haar huis zijn, volop in de weer om het laatste beetje van hun vermogen mee te nemen en hen geheel in de armoede te storten. Dan hoort ze duidelijk de zingende stem van haar zoon uit het raam, die haar rillingen over haar hele lichaam bezorgt. "Filothea, Filotheeeaa? Waar bent u? Ziet u niet dat ik mijn best doe? Ik wil er zo graag bijhoren!". De jongen klinkt krankzinnig. Of hij moet volkomen dronken zijn, dat kan ook nog. In een ruk trekt Claire aan de handrem en snelt de auto uit, Joël met een pijnlijke nek achterlatend op het midden van de weg op de passagiersplaats van haar auto.
Eenmaal in het huis aangekomen, kan Claire opnieuw niet geloven wat ze voor zich ziet. Daar, in het midden van de keuken, zit Maarten. Hij is al een tijdje bezig met de volgens hem nobele taak om de keukentafel in stukken te zagen. Een keukentafel, die bijna 19 jaar geleden het braaksel van een jonge Claire herbergde en vandaag nog een mijmerende Alain deed terugdenken aan die dag, ligt nu in vijf delen op de grond van de keuken. Maarten is in allerijl bezig om er zes delen van te maken. Claire, hoewel opgelucht om haar zoon levend gevonden te hebben, rilt nog steeds van angst om het gestoorde gedrag van haar zoon. Wat is er mis met hem? En wat is hij ook in godsnaam met die keukentafel aan het doen? Maarten ziet zijn moeder naar hem kijken: "ah, mama, ik ben alvast bezig met het vernietigen van alles wat mijn leven ongelukkig maakt. Binnenkort ben ik weer volkomen norm..." De onbezorgde Claire heeft nu even geen zin in een verklaring. Zuivere moederliefde doet haar naar de jonge gek toelopen en hem in haar armen nemen. Door de druk op zijn lichaam kan de jongen niet verder spreken. Al vlug volgt voor Maarten de klap van de echte wereld, gevolgd door tranen van spijt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten