Lisa zit tegenover Tom aan tafel. Uit zijn blik alleen al weet ze veel troost te halen. Oké, hij was al drie jaar op de hoogte van het hele goksucces van broer en zus Claessen, maar hij was ook zo moedig geweest om het verhaal nu naar buiten te brengen en zijn moeder eens goed voor schut te zetten. Al moet Lisa daar nu niet meer aan denken. Haar hart ligt bij haar opa, voor wie de angst om zijn gokverslaving blijkbaar te groot geworden was. En ook bij Maarten. Ja, hij is altijd een buitenbeentje geweest, maar zo krankzinnig heeft ze hem nog nooit geweten.
Tom staart in de ogen van Lisa en probeert haar gedachten te lezen. Hij hoopt dat ze met dit hele gebeuren kan omgaan en het zijn moeder niet al te kwalijk neemt. Zijn angst voor het uitkomen van hun geheime relatie lijkt volledig onbelangrijk geworden. Iedereen zal nu wel al een vermoeden hebben.
Lutgarde kan nog steeds niets van het hele verhaal geloven. Dat ze haar man blijkbaar niet voldoende kende, was al een feit, maar zichzelf vergiftigen zou hij toch nooit doen. Ze twijfelt een beetje aan de echtheid van het verhaal van Maarten. De jongen is altijd al wat raar geweest, waarom zou ze hem hierin moeten geloven?
Alain kan er evenmin bij dat zijn vader met opzet vergif had gedronken. Waarschijnlijk wist de oude man net als iedereen hier aan tafel niet eens wat atropine was, laat staan dat hij het etiketje gelezen had. Daarbij zijn er voor Alain al genoeg dingen aan het licht gekomen. Dit is er eentje te veel om ook nog te geloven. Meteen flitsen zijn gedachten naar zijn zoon. Een schuldgevoel benauwt hem. Hoe heeft hij het met Maarten ooit zover laten komen?
Niet minder verbouwereerd is Mia. Dat haar vader tot al deze dingen in staat was, had ze nooit kunnen weten. Ze heeft zo'n spijt hier nooit iets van verteld te hebben. In feite heeft ze de dood van haar vader op haar geweten, iets wat ze denkt nooit van haar te kunnen afschudden. Om nog maar te zwijgen van waarvan de hele familie haar nu vast verdenkt.
Iedereen is in gedachten verzonken, Paula is de enige die op de vraag van Joël antwoordt. Haar stem klinkt vol van spijt: "atropine".
"Atropine? Maar dat is supergiftig," schreeuwt de natuurkenner Joël uit. "Dat komt rechtstreeks van de wolfskers. Zoiets heeft niemand toevallig in huis! Ik vrees dat onze pa heel goed wist wat hij deed."
Wolfskers. Wolfskers. Lisa proeft het woord voorzichtig en draait het binnenstebuiten in haar mond. Atropine is dus helemaal geen stof die in een laboratorium is gemaakt, het komt gewoon van een plant! Haar gedachten gaan naar anderhalf jaar geleden. Ze concentreert zich zo hard ze kan op haar herinneringen van 24 oktober 2012 en probeert alle details van de dag naar boven te halen. Het was de dag van haar eerste afspraakje met Tom, dat weet ze nog heel goed. Maar was opa die dag naar haar thuis gekomen? En wat zegt de naam wolfskers haar in gods... Lisa's ogen verwijden zich en haar hersenen stoppen met draaien. Uit de zee van verzonnen en waargebeurde herinneringen komt plots een heel belangrijk beeld naar boven drijven. Haar ogen vormen zich weer tot spleetjes en ze voelt pure woede in haar opborrelen. Ze draait haar hoofd langzaam en doelgericht naar Joël. Met een stem die tevergeefs niet beheerst overkomt, zegt ze: "wolfskers." Ze slikt en hapt geconcentreerd naar adem, haar blik strak op Joël gericht: "is dat toevallig een heksenkruid, nonkel Joël?" Haar stem klinkt nu scherp en kan niemand ervan weerhouden mee te luisteren. Joël voelt zich ongemakkelijk in de situatie. Hij begrijpt niet waar Lisa naartoe wil, maar antwoordt zo rustig mogelijk op haar vraag: "ja. Het is zelfs één van de giftigste. Wolfskers wordt ook wel ..."
Verder komt Joël niet met zijn woorden, want Lisa heeft haar hoofd in tussentijd al even zorgvuldig weer teruggedraaid, Paula in de ogen gekeken en knalt nu al haar woede in één woord naar buiten: "moordenaar!"
Niet minder verbouwereerd is Mia. Dat haar vader tot al deze dingen in staat was, had ze nooit kunnen weten. Ze heeft zo'n spijt hier nooit iets van verteld te hebben. In feite heeft ze de dood van haar vader op haar geweten, iets wat ze denkt nooit van haar te kunnen afschudden. Om nog maar te zwijgen van waarvan de hele familie haar nu vast verdenkt.
Iedereen is in gedachten verzonken, Paula is de enige die op de vraag van Joël antwoordt. Haar stem klinkt vol van spijt: "atropine".
"Atropine? Maar dat is supergiftig," schreeuwt de natuurkenner Joël uit. "Dat komt rechtstreeks van de wolfskers. Zoiets heeft niemand toevallig in huis! Ik vrees dat onze pa heel goed wist wat hij deed."
Wolfskers. Wolfskers. Lisa proeft het woord voorzichtig en draait het binnenstebuiten in haar mond. Atropine is dus helemaal geen stof die in een laboratorium is gemaakt, het komt gewoon van een plant! Haar gedachten gaan naar anderhalf jaar geleden. Ze concentreert zich zo hard ze kan op haar herinneringen van 24 oktober 2012 en probeert alle details van de dag naar boven te halen. Het was de dag van haar eerste afspraakje met Tom, dat weet ze nog heel goed. Maar was opa die dag naar haar thuis gekomen? En wat zegt de naam wolfskers haar in gods... Lisa's ogen verwijden zich en haar hersenen stoppen met draaien. Uit de zee van verzonnen en waargebeurde herinneringen komt plots een heel belangrijk beeld naar boven drijven. Haar ogen vormen zich weer tot spleetjes en ze voelt pure woede in haar opborrelen. Ze draait haar hoofd langzaam en doelgericht naar Joël. Met een stem die tevergeefs niet beheerst overkomt, zegt ze: "wolfskers." Ze slikt en hapt geconcentreerd naar adem, haar blik strak op Joël gericht: "is dat toevallig een heksenkruid, nonkel Joël?" Haar stem klinkt nu scherp en kan niemand ervan weerhouden mee te luisteren. Joël voelt zich ongemakkelijk in de situatie. Hij begrijpt niet waar Lisa naartoe wil, maar antwoordt zo rustig mogelijk op haar vraag: "ja. Het is zelfs één van de giftigste. Wolfskers wordt ook wel ..."
Verder komt Joël niet met zijn woorden, want Lisa heeft haar hoofd in tussentijd al even zorgvuldig weer teruggedraaid, Paula in de ogen gekeken en knalt nu al haar woede in één woord naar buiten: "moordenaar!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten