"Ja maar, helaba, wacht eens...", denkt u plotsklaps drie en een halve maand na het publiceren van Een onaangename uitstap waarin u las hoe ik in de hel terecht kwam en met de duivel begon te praten, "Robin is helemaal niet dood! Die gladjanus heeft mij gewoon wat voorgelogen." Daar bent u dan even mis, beste lezer, want ik ben wel degelijk dood. Heel erg dood zelfs. Om juist te zijn ben ik de voorbije week zo'n zes keer gestorven. Hier leest u over de eerste keer.
Het was allemaal tot in de puntjes geregeld. Er kon helemaal niets meer mislopen. Het vliegtuig had ik een week op voorhand geboekt, alles was betaald en ik kwam probleemloos door de controle. En toch had ik in mijn gedrevenheid een cruciaal feit over het hoofd gezien...
Eens op het vliegtuig had ik de deur aan het gangpad kunnen krijgen. Van daaruit kon ik België onder mij zien verdwijnen, daarna het Engelse en dan het Ierse vasteland. Onder het vliegtuig moest nu de Atlantische Oceaan liggen dus ik besloot niet langer te wachten. Ik wachtte tot de stewardess wat afgeleid was, stond recht met een gespeelde intentie om naar het toilet te gaan en ging regelrecht naar de deur toe. Ik rukte deze open waarbij een gigantische wind in mijn gezicht sloeg en mij ervan probeerde weg te houden. Nog vlug vroeg ik de stewardess de deur voor de veiligheid van de andere inzittenden weer te sluiten en sprong uit het vliegtuig.
Heel, heel even nadat mijn tippen het vliegtuig verlieten was ik vergenoegd. Want het was me gelukt. Wat ik een maand lang gepland had was gelukt: ik zou doodgaan. Het was een honderdste van een seconde later dat plots de gedachte in mij opkwam dat ik in feite echt wel ging dood gaan. Niet gewoon dood, maar dood dood. Zo van dat dood dat je echt nooit meer zal kunnen leven. Ik werd krankzinnig van die gedachte en greep met mijn handen naar het vliegtuig achter mij maar ik was al te laat. Een maand lang had ik dit moment voorbereid en het was nu pas dat ik besefte wat ik bezig was. Alles wat een paar seconden eerder een zorg leek was nu allemaal niet meer van belang in mijn hoofd. Alles wat er nog in rondtolde was: "ik wil leven". Maar ach, dat was nu toch te laat.
"Ja maar helaba, wacht eens... Als Robin dood is, hoe kan hij dan berichten t..." Dode mensen kunnen dat, oké. Zeker als ze zes keren dood zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten