(Muziek! En anders: muziek!)
Don de hond keek zijn vriend stevig aan om zijn gedachten te kunnen doorgronden. Winston het Paard het paard behield zijn vastberaden blik en verroerde geen enkele gezichtsspier meer zodat Don uiteindelijk aan zijn uitleg begon: "Jij sluipt achter hem en wacht daar tot ik teken geef. Op het moment dat ik blaf, laat jij je op hem vallen en plaats ik mijn tanden recht in zijn keel." Het paard knikte nu, maar zei nog steeds niets. Er viel een kille stilte, bijna zo kil als een harteloze moord op een onschuldige oude man. "Er is geen tijd voor genade, mijn viervoetige vriend. Winston moet dood!"
"Er moet hier helemaal niemand dood, beste dieren." De stem van Winston klonk vanuit de bessenstruik naast hen. Don en Winston het Paard schrokken tegelijk op. De verbaasde blik van de hond ging van de valse slaapzak naar de struik en kruiste een fractie van een seconde die van het paard. Die fractie van een seconde was nochtans genoeg om de geniepige glimlach op het gezicht van het paard te zien. Winston had hen beslopen en het dwaze paard was hiervan dus op de hoogte. Het werd Don plots duidelijk: zijn twee vrienden hadden een plan tegen hem beraamd. Hij voelde dat hij op zijn hoede moest zijn.
"Ik wist niet dat de honger zo hard knaagde. Als jullie zo graag naar huis willen, moeten jullie dat gewoon zeggen." De oude man stond met zijn handen in zijn zij, kijkend naar de twee dieren die hij al liefheeft zolang hij ze kent. Zijn glimlach was vaderlijk, al kon hij zijn teleurstelling om de geplande moord moeilijk opzij zetten. Winston wist het maar al te goed: de honger was de hond te veel geworden. Met zijn knokige rechterhand woelde de man door zijn volle baard en dacht na over een oplossing die de meeste levens zou sparen, zich niet bewust van de titel van het verhaal waarin hij meespeelt. "Morgenochtend vertrekken we, ouwe rakkers," vertelde hij zijn twee dierlijke lotgenoten. "Over twee dagen zijn we weer in vruchtbaarder gebied waar ik een kleine ranch weet zijn, over zes dagen in Santa Fe. Wat denk je, Don?"
De hond stond verstijfd en begreep niet waar zijn baas naartoe wilde. Was het een list of kon hij hem vertrouwen? Nog nooit had Winston tegen hem gelogen en ook nu was het de veiligste optie om hem te vertrouwen. Don blafte vrolijk en sprong van blijdschap in de armen van de oude goudzoeker. De warme liefde van de man die al zijn leven lang voor hem zorgde deed langzaamaan zijn twijfel wegebben. Hoe kon hij zijn vertrouwen verliezen in zijn beste vriend? "En maak je geen zorgen, Winston het Paard," ging de man verder. "Eens in Santa Fe aangekomen, zullen we rusten zolang je maar wil." Het paard glimlachte zijn tanden bloot en volgde de hond in zijn omhelzing met Winston.
Daar stonden ze: Winston, Don en Winston het Paard, elkaar knuffelend alsof hun laatste uren geteld waren. Uit de inspanning van hun bicepsen sprak geen enkel verraad meer, maar enkel nog innige vriendschap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten