(Muziek! En anders: muziek!)
Lang heeft de oude Winston niet meer te leven, dat weet hij maar al te goed. Hij zal weldra sterven aan zijn berg.
De vreselijke avond met zijn twee dieren is maar enkele dagen geleden gebeurd. De groep was veranderd (van drie naar één) en zo veranderde ook het plan: Winston keerde zich recht naar het noorden, weg van enige beschaving, weg van Santa Fe. Hij doolde dagenlang in het Rotsgebergte. Jagen, slapen en eten liet hij achterwege. Dat waren slechts tijdrovende zaken die hem van zijn doel afbrachten: het vinden van goud. Het oude lichaam was het lopen ook niet meer gewoon en waar een ander zou stoppen, ging de oude gek onverbiddelijk door. In die enkele dagen takelde de man zeer vlug af. Zijn drang om ooit nog prachtig goud in zijn oudemensenhanden te kunnen houden was het enige wat hem overeind hield.
En de aanhouder wint meestal, zelfs als de aanhouder een gestoorde oude goudzoeker is. Eerder deze dag ontdekte Winston uiteindelijk een goudader. De goudnuggets waren overal uit de wand te kappen. Althans, voor een man die in staat is te kappen. Van vermoeidheid en opluchting plofte het versleten lichaam, dat zichzelf nog steeds Winston noemde, uiteindelijk op de grond.
De oude goudzoeker zit nu tegen de berg aan die zijn eigen goudader herbergt, met in zijn hand enkel een goudklompje dat hij zo nu en dan kust alsof het zijn grote liefde is. Zijn lichaam probeert hem met gevoelens van onweerstaanbare honger en dorst een laatste keer van de dood te redden, maar Winston heeft er geen aandacht voor. Hij heeft de dood al lang onder ogen gezien. Met een glimlach die intens geluk uitdrukt neemt hij de goudklomp dicht bij zich, sluit zijn ogen en geniet nog even van de muziek die speciaal voor hem gespeeld wordt.
Wat een verhaal Robin! En de muziek zorgt voor een geweldig passende sfeer!
BeantwoordenVerwijderen