Het is vrijdag 9 mei 2014, 15u00. Alain Claessen, 41 jaar, zit aan zijn keukentafel. Zijn kinderen zitten op school en zijn vrouw zit op haar werk en ondertussen denkt Alain ongestoord aan voetbal. Alain denkt nu wel altijd aan voetbal, alleen nooit aan zijn keukentafel. Meer zelfs, de keukentafel doet hem net denken aan de enige dag in zijn volwassen leven dat hij geen enkele van haar 86400 seconden aan voetbal dacht.
Nu is die bijna 19 jaar geleden, de dag dat Alain en zijn vrouw Claire voor de eerste ochtend in dit huis wakker werden. Toegegeven, het was eerder voormiddag dan ochtend toen Alain ontwaakte, terwijl naast hem de vrouw van zijn leven nog vredig lag te slapen. Alain weet nog precies hoe mooi ze eruit zag toen ze daar lag. Niet dat hij er een foto van had genomen, hoewel hij moet toegeven dat hij er best over had liggen twijfelen. Liefst had hij nog uren naar haar liggen kijken, maar aangezien dat nogal raar was en hij niet wilde dat Claire hem zou betrappen, tilde hij zichzelf heel voorzichtig uit bed en begon beneden een ontbijt te maken. Hij ging naar de bakker, kocht beleg en fruit, bakte eitjes en perste fruitsap. Als toen zijn vrouw niet naar beneden gekomen was, was hij nog vlug aan een fruitsalade begonnen. En daar stond ze dan voor hem: in nachtkledij en glunderend om alles wat op hun splinternieuwe keukentafel tentoongesteld stond. Haar ogen speurden de hele tafel af van links naar rechts en kwamen uiteindelijk uit bij de verwachtingsvolle blik van Alain. In een vlaag van verliefdheid vloog Claire in zijn armen en drukte haar tegen zich zoals ze dat nooit eerder had gedaan. Hoe iemand zo enthousiast kon zijn over vers brood, een spiegelei en wat fruit, begreep Alain niet, maar zijn eigen verliefdheid was te groot om erover na te denken.
Het was pas toen ze beiden gedaan hadden met eten en Alain nog een laatste kiwi schilde, dat voor hem veel duidelijk werd. Zijn geliefde nam de kiwi, legde hem op zijn bord en nam zijn handen vast. Het kiwivocht plakte hun beide handen tegen elkaar. Ze keek hem aan en hij voelde hoe haar handen in de zijne trilden en steun zochten bij wat ze ging zeggen: "ik... denk dat ik zwanger ben, Alain." Punt. Hoewel Claire heel graag zelfzeker wilde overkomen, verliet elk woord haar lippen als een voorzichtige vraag waar ze het antwoord maar al te graag op wilde weten. De toen nog jongvolwassen Alain gaf niet om de intonatie; hij was volledig verstomd door het nieuws. Het voelde alsof zijn hart uit zijn borstkas sprong en rond de kamer begon te vliegen. In deze onweerstaanbare vreugde slaakte de jongeman een hoge gil van blijdschap waarvan hij nooit had kunnen denken dat die in hem zat. Zijn vrouw glunderde van geluk.
Door alle vreugde heen zag Alain niet dat het hele geglunder niet lang kon duren en het gezicht van zijn vrouw ineens veranderde. Hoe ze haar wit wordende wangen bolde, haar ogen dicht kneep en haar bovenlichaam naar voren tilde in een misselijk gevoel. De straal braaksel die Claire vanuit haar maag in zijn richting stuurde, had hij dan ook helemaal niet zien aankomen. Het ontbijt dat hij met al zijn liefde had bereid en nog maar net de maag van zijn echtgenote had bereikt, vond zijn weg terug naar waar het vandaan kwam: de keukentafel. De eerste seconden kon Alain niet reageren, als in een trance door zijn eigen geluk.
Daar eindigt de herinnering van Alain: twee geliefden die aan hun nieuwe keukentafel elkaars plakkerige handen vasthouden. Tussen hen in ligt gebruikt keukenmateriaal, een plasje braaksel en een half gepelde kiwi. Het was een dag waarop zo veel vreugde tegelijk aan Alain te beurt viel. Een dag waarop hij geen tijd had om aan voetbal te denken.
Meer dan een uur lang blijft Alain daar zitten, met een opdrogende traan op zijn linkerwang, totdat hij telefoon krijgt van zijn allerliefste Claire.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten