Beste werknemer,
Ik het kader van de besparingsacties van Umicore werd al meegedeeld dat er enkele banen geschrapt zouden worden in de administratieve en distribuerende sector van het bedrijf. Het nationaal directiecomité heeft zich dagenlang over deze hachelijke taak gebogen. Het was dan ook uitzonderlijk moeilijk deze beslissingen te maken in een bedrijf vol gemotiveerde en productieve werknemers. Tot grote spijt van het comité meldt men u dat binnen het besparingsproces uw baan geschrapt wordt en u niet langer werkzaam kan zijn in het bedrijf vanaf 1 september 2014.Bam. Zelfs de derde keer slaat de e-mail haar halverwege het lezen met de vlakke hand in het gezicht. Verder staat er nog iets over dat haar werk altijd geapprecieerd werd, de keuze louter gevallen was op de job en niet de persoon die deze uitoefende en dat ze een hoge ontslagpremie zou krijgen, maar dat leest Claire al lang niet meer. Ze kan enkel denken aan hoe haar harde werk blijkbaar niet geloond heeft, hoe haar veel luiere collega's - en die zijn er: op de administratieve dienst zijn Claire en haar vriendin Valerie zonder twijfel de vlijtigste werkers - waarschijnlijk wel mochten blijven omwille van interne connecties of wat dan ook.
Claire vloekt en voelt woede opborrelen. Ze wil haar computerscherm vastnemen en met volle kracht naar de grond brengen. Gelukkig beseft ze op tijd dat het scherm met een slotje vastzit aan de tafel en de kabel die het scherm binnengaat, beveiligd is met twee van die schroefjes die je eerst moet losdraaien om de kabel te kunnen loskoppelen. Een tweede vloek verlaat Claires lippen en ze probeert te kalmeren. Ze plaatst haar ellebogen op het toetsenbord voor haar, legt haar hoofd in haar handen en laat haar tranen in rust verder stromen.
Valerie, die tegenover Claire op hetzelfde bureau werkt, keert terug van de koffieautomaat en treft haar anders altijd opgetogen vriendin huilend aan. Ze plaatst de twee verse koffies op het bureau en hurkt naast haar neer. "Ben je... ben je erbij?", vraagt Valerie voorzichtig. Claire blijft bewegingsloos zitten, maar het antwoord is duidelijk. Haar vriendin legt een arm om haar magere schouder, maar ze zegt niets. Ze weet immers ook niet echt wat zeggen. Het is gewoon de harde, stomme waarheid waar geen van de twee vrouwen op de administratie van Umicore ook maar een woord over te zeggen heeft.
Na een tijdje tegen elkaar aan te zitten piekeren, neemt Claire de arm van Valerie en legt die weer op diens schoot. Ze glimlacht flauw, neemt haar gsm en belt haar man op. Haar oogleden zijn als een dam tegen de toenemende druk van opborrelende tranen wanneer ze Alain van het nieuws op de hoogte brengt.
"Alain, Claire hier"
"Ja. Ja, Ik ben erbij, ja"
"Ja."
Volzinnen kunnen er op dit moment niet af. Haar lippen trillen en ze wou dat ze nu al thuis zat bij Alain.
"1 september."
"Ja ja"
"Ja, ik weet het, Alain"
"Over een halfuur. Ik moet hier nog wat opruimen voor het weekend."
"Nee nee, natuurlijk niet."
"Ja ja, doe ik."
"Dag schat."
"Daag."
Een dam van een millimeter dikte is als vanzelfsprekend tegen geen druk bestand. Gelijk met het tikken op het rode telefoontje, stromen de tranen zich in een stortvloed op haar toetsenbord.
Valerie heeft met verwarde blik en een ondertussen lauwe koffie het gesprek proberen mee te volgen. Ze legt haar hand opnieuw op de schouder van haar vriendin en probeert een troostende boodschap: "Het..." Verder raakt ze niet, want Claires opgespaarde woorden knallen opeens uit haar mond: "Ge begrijpt het niet, Valerie! Alain werkt sinds pas halftijds, we hebben een huis af te betalen en twee kinderen te onderhouden. Lisa gaat volgend jaar naar de universiteit en Maartens psycholoog kost handenvol geld... Hoe gaan wij dat allemaal betalen?!" Zonder te wachten op een antwoord van Valerie, kijkt ze op haar gsm: 16u08. Lisa's school is uit. Ze zoekt haar nummer in haar contactenlijst en begint met bellen. Claire ademt diep in en uit, klaar om voor een derde keer op rij slecht nieuws te moeten vertellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten