Lutgarde Kuypers, 73 jaar, heeft nog nooit zo lang op haar hometrainer gezeten als vandaag. Het is 17u00 op vrijdag 9 mei 2014 en de sportieve grootmoeder zit met haar roze trainingsoutfit nu al ruim twee uur op haar binnenfiets. Ze is al anderhalf uur geleden van uitputting gestopt met fietsen, maar diep in gedachten verzonken heeft ze dat zelf nog niet door. Toch zit de fiets haar niet goed. Met haar brede postuur kan Lutgarde het dunne zadel minstens twee keer bedekken. Trots is ze eens te meer over haar zadelhoogte: stand drie van de acht, wat bewijst dat ze er in tegenstelling tot andere vrouwen van haar leeftijd niet kleiner op geworden is. Ook haar gezicht verraadt haar leeftijd niet. Haar schattige oma-gezichtje toont nog niet al te veel rimpels en haar blond geverfde haar maakt haar flink wat jeugdiger.
Toch is het niet haar uiterlijk waar de stil zittende Lutgarde anderhalf uur over zat te piekeren. Het zijn vooral de zenuwen voor vanavond die haar ophouden. Over een paar uur zou heel de familie nog eens samenkomen, iets wat niet meer gebeurd is sinds de begrafenis van haar man Maurice anderhalf jaar geleden. Natuurlijk heeft Lutgarde haar kinderen nog vaak gezien. Joël woont bij haar en ziet ze elke dag en Alain en vooral Mia komen nog regelmatig langs, al heeft ze hen na de ruzie van vorig jaar nooit meer samen gezien. Ook haar kleinkinderen mist ze. Hoe lang is het geleden dat Maarten en Lisa bij haar en Maurice kwamen spelen of dat Tom en zij samen koekjes maakten. Ze voelt de heimwee naar die tijden van vroeger weer naar boven komen. Ze voelt het aan haar wangen, waar zoute waterdruppeltjes naar beneden rollen. Het is schijnbaar iets wat haar haar hele leven boven het hoofd zal blijven hangen. Ook al weet ze wat het leven haar ook op haar leeftijd nog allemaal te bieden heeft, ze weet zeker dat ze zo'n mooie tijd nooit meer zal beleven. Kleinkinderen groeien op, echtgenoten gaan dood, en voor je het weet begint de minder leuke tijd van je leven.
Lutgarde probeert zich te vermannen. Ze denkt terug aan het feest, waar ze de hele familie weer samen zal zien. Iedereen zou en moest komen. Niet voor een mooie reünie waarin Mia en Alain weer goede vrienden zouden worden. O God, was het dat maar. Was het maar gewoon een uitnodiging om iedereen samen te brengen en net als vroeger een gezellig familiefeest te hebben. Nee, voor vandaag was er een andere en ergere reden om iedereen uit te nodigen, de reden die Paula, de zus van Maurice, haar maandag kwam vertellen. Opnieuw overvalt het ongeloof van maandag haar. Hoe kon het waar zijn wat ze over haar liefste Maurice had verteld? Zo kende ze hem toch niet? Had Paula iets verzonnen dan, om iets van haar gedaan te krijgen? Ze heeft haar schoonzus nooit echt kunnen vertrouwen, maar zou ze zoiets verzinnen?
En dan is het verhaal van Paula nog lang niet alles. Het gaat om hoe haar kinderen er op zullen reageren, hoe ze het zullen opvangen. Zullen ze het begrijpen en helpen of net kwaad worden? Zullen ze het wel enigszins geloven? Lutgarde is bang, en ze weet niet of ze dat of haar heimwee naar vroeger erger vindt.
De voordeur gaat open en eindelijk breekt voor Lutgarde de eindeloze ketting van gedachten. Ze zit weer op haar stoel. Het is Joël die vanuit de hal het huis binnenstormt: "Ma, ge raadt echt nooit wat ik net gezien heb! Ik was..." Joël komt aan bij zijn moeder en is verbaasd haar nog steeds op de hometrainer te zien zitten. "Allez, ma, het is half zes! We moeten aan de hapjes beginnen. Kom, dan vertel ik u ondertussen wat er gebeurd is."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten