Plantaardige boter, piep, zes jonagold appels, piep, ingepakte veldsla, piep, twee apart verpakte biefstukken, piep piep, een rolletje geitenkaas, piep, een klein grijs brood, piep, nivea shampoo voor een gevoelige hoofdhuid, piep, belwaarde voor proximus, piep. Het is vrijdag 9 mei 2014, 18u00 en de 45-jarige Mia Claessen rondt haar vrijdagse shift af achter snelkassa twee van Carrefour Hasselt. Over dertig minuten begint voor haar het weekend. Zoals elk normaal mens kijkt Mia elke vrijdag uit naar het weekend, al is dat deze keer heel wat minder. Ze ziet erg op tegen het familiefeest dat al over anderhalf uur begint. Natuurlijk is ze blij haar broer Joël en haar moeder weer te zien, maar dat weegt niet op tegen het feit dat haar broer Alain er deze keer zal bijzijn. Als haar moeder niet uitdrukkelijk had gezegd dat ze allemaal aanwezig moesten zijn, had ze waarschijnlijk een excuus verzonnen om niet te hoeven gaan, garnaalhapjes of niet.
De man aan de andere kant van de kassa schraapt zijn keel, waardoor Mia uit haar gedachten schrikt en weer beseft dat ze aan het werk is. 'Hoeveel is het, mevrouw?' zegt de man en hij lijkt verbaasd dat zijn kassierster zo veel tijd nodig heeft om het resultaat van een optelsom voor te lezen die een computer voor haar had gemaakt. Mia leest het bedrag voor en rekent af en ondertussen scant ze met haar ogen in een subtiel vluchtige beweging het uiterlijk van de man die tegenover haar zenuwachtig het exacte bedrag in kleingeld bij elkaar sprokkelt. Mager en weinig gespierd, een scherp uitgehouwen gezicht, geleerd, netjes gekleed, rond de veertig jaar en waarschijnlijk vrijgezel. Dan kijkt ze even terug naar de inkopen. Brood, appels, shampoo... Ze twijfelt even, maar geeft de man toch zijn spaarzegeltjes. Er komen er heus nog wel betere dan deze.
En ze scheen gelijk te hebben. De volgende artikelen die ze over haar band liet rollen, bevielen haar al eens te meer. Een voorgemaakte ovenmaaltijd, een ananas, een pakje kauwgom, twee zakjes paprika chips, een kilogram kattenvoeding, een schroevendraaierset in reclame, een reeks zwarte stiftjes. Mia kan zich uit nieuwsgierigheid niet op de barcodes blijven concentreren. Nog voor ze klaar is met alle artikelen, kijkt ze heel even op om te zien wie er voor haar stond. Het is een man van minstens 45 jaar, normaal gebouwd met kort blond haar, maar met korte benen en een duidelijk zichbaar buikje. Hij heeft een geconcentreerde blik tijdens het inladen van zijn gekochte producten en die blik was gemaakt van de mooiste blauwe ogen die Mia vandaag had gezien. De man draagt eenvoudige kledij met daarover een vestje van een voor Mia onbekende firma. Hij is ongeschoren en zijn haar is pas drie dagen geleden gewassen. En zijn artikels verraden één ding zeker: deze mysterieuze klant is vrijgezel.
Mia is nu reeds drie jaar geleden, een jaar na haar scheiding, begonnen aan dit werk in de Carrefour. Dagelijks heeft ze de producten die ze afrekende een voor een bestudeerd en er het karakter van haar klanten uit proberen te halen. Sinds een jaar genieten vrijgezelle mannen tussen 40 en 55 jaar telkens wat extra aandacht van de kassierster. Mia voelt zich eenzaam thuis, met haar kinderen die steeds meer zelfstandig werden. Ze was actief op zoek naar een partner, maar ze was kieskeurig. Een aantal keren al heeft Mia een klant weten te versieren, maar een serieuze relatie is er nooit van gekomen. Deze meneer geeft haar daarentegen een goed gevoel en een mooie kans op slagen. Mia scant de laatste producten, rekent af, en stopt de verdiende spaarzegeltjes van de man in haar zak. Ze glimlacht en groet de man. Deze antwoordt met een formeel 'bedankt', neemt zijn zak vol pas vergaarde boodschappen op en wandelt weg. Mia begint haar volgende klant te helpen, maar blijft haar prooi nakijken. De volgende klant is een vrouw die enkel zongedroogde tomaatjes koopt. Ze heeft net genoeg tijd om af te rekenen. Haar totaalbedrag komt onder de 20 euro uit, waardoor ze geen zegeltjes verdient. Mia groet de zongedroogde mevrouw en wanneer de volgende klant aan de beurt is, liegt ze een "verdorie, zegeltjes vergeten!" en springt ze van haar stoel.
Als een roofdier dat dagen niet gegeten heeft, zet ze haar achtervolging in op de vrijgezelle man. Net voor de man de ingang van de winkel bereikt, roept de rennende Mia hem achterna. De nietsvermoedende klant draait zijn hoofd vragend om en kijkt verrassend op nu hij zijn kassierster voor zich ziet. "Meneer," zegt Mia lichtjes buiten adem, "u bent uw zegeltjes vergeten." De man fronst zijn wenkbrauwen en vindt dat gebaar duidelijk genoeg om niet te hoeven vragen waar de zegeltjes voor dienen. Het is een man van niet veel woorden, dat was zeker. "De spaarzegeltjes van Carrefour," gaat de kassierster verder, "vanaf twintig zegeltjes ..." "Ik spaar de zegels niet", onderbreekt de man haar. Mia wil iets antwoorden, maar ze durft niet. Ze doet of zegt helemaal niets. Ze kijkt de man alleen aan. En de man kijkt terug.
Twee mensen van ongeveer 45 jaar die elkaar nog nooit gezien hebben, staan tegenover elkaar aan de ingang van een supermarkt. Ze kijken elkaar aan. Dat was alles, maar het was blijkbaar genoeg voor Mia. Ze deed een stap dichter bij de man en stond nu op amper 10 cm van hem af. Ze haalt een briefje uit de zak van haar vestje en houdt het voor hem. "Verzamelt u dan wel telefoonnummers?" zegt ze en nog tijdens het spreken twijfelt ze aan de doeltreffendheid van die zin, al laat ze dat niet blijken. De man ziet er verward uit. Zonder iets te zeggen gaat zijn rechterhand voorzichtig naar het papiertje toe, alsof de man een zonde denkt te begaan. Het prachtige samenspel tussen adrenaline en endorfines doen een gelukszalige glimlach op het gezicht van Mia verschijnen, die op haar beurt ook de man doet glimlachen. Een teken dat voor Mia volstaat, zo blijkt, want zonder al te lang te twijfelen, neemt Mia de man aan de arm en wandelt met hem naar buiten. "Dus, vertel eens, wat doet u zoals voor werk, euh..." "Karel," antwoordt de man, "Karel Dur..."
"Karel! Da's ook toevallig, mijn ex-man heet Karel!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten