Het is vrijdag 9 mei 2014 om 16u00 en Lisa Claessen, 17 jaar, wandelt zenuwachtig rondjes aan de Genkse Augustijnenvijvers. Hoewel leerplichtig, zag de jongedame er geen probleem in een godsdienstles van haar allerlaatste middelbare schooljaar over te slaan en naar Genk te fietsen. Veel dommer zou haar dat niet maken, daar was ze van overtuigd, en de mogelijke sancties die zouden volgen, konden haar op dat moment weinig schelen. Ze is hier om veel belangrijkere redenen, die eenvoudig samen te vatten zijn in een van vlees voorziene skeletstructuur van 1m78 en 71 kg, luisterend naar de naam Tom Loyen. De les van haar geliefde is een kwartier geleden gedaan op de Diepenbeekse campus en volgens afspraak zou hij meteen daarna naar deze afgesproken plek komen. Google maps scheen er 18 minuten over te doen, Tom doet daar vast een paar minuten vanaf. Hij kan er nu dus elk moment zijn, denkt Lisa, en daarmee wordt ze meteen weer wat zenuwachtiger. Ze huppelt en probeert een danspasje en hoort niet dat haar gsm in haar rugzak voor een tweede keer rinkelt.
Het is lang niet hun eerste afspraakje. Waarom is ze dan toch zo zenuwachtig? Is het de verliefdheid, de angst om betrapt te worden of de romantiek van de verboden liefde die het zo spannend maakt? Of is het omdat ze elkaar straks weer zien op het familiefeest? Ja, het familiefeest. Wat zal het vreemd zijn om iedereen weer na anderhalf jaar tijd te zien. Nadat haar mama zich bij de begrafenis van haar opa in een ruzie heeft gestort tegen nonkel Joël en tante Mia, zijn ze er nooit meer durven langsgaan. Het is omdat oma zei dat het vandaag heel belangrijk was dat iedereen er zou zijn, anders waren ze waarschijnlijk nooit gegaan. Lisa's gedachten dwalen af naar anderhalf jaar geleden. Ze weet nog hoe ze tussen haar ruziënde familie de enige was die niet van haar stoel was opgestaan. De enige voor wie het hele tumult niets uitmaakte. De enige die nog aan opa dacht. O, opa. Wat mist ze hem toch. De tekeningen die ze maakten, de kaartspelletjes die ze speelden, zijn vriendelijke maar toch geheimzinnige glimlach.
Lisa wappert in haar hoofd de gedachten aan vroeger weg. Ze mag er niet te veel aan denken. Dan zou ze alleen maar droevig worden en zou haar misschien wel hetzelfde overkomen als haar broertje. Maarten was wel erg veranderd na de begrafenis. Was het de dood van opa of de klinkende ruzie die hem zo van streek hadden gemaakt? Of is het iets dat al altijd in hem had gezeten. Maarten was tenslotte...
De ballon van gedachten waar Lisa in zweefde, klapt in één knal uit elkaar en doet de horde vlinders in haar buik opvliegen naar alle kanten in haar lichaam. Ja, voor haar verscheen zonet haar favoriete persoon uit de geschiedenis van de mensheid: Tom Loyen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten